Soms voelt het alsof ik allemaal ballen in de lucht aan het houden ben. En waar dat me normaal gesproken nog best oké afgaat, merk ik nu dat het me steeds meer moeite kost. Het voelt gewoon… te veel. Er is veel gebeurd de afgelopen tijd. Dingen die niet zomaar langs me heen gaan. Dingen die blijven hangen, ook al doe ik nog zo mijn best om door te gaan. Want dat is wel mijn eerste reactie: doorgaan. Niet zeuren, schouders eronder en gaan.
Alleen merk ik nu dat dat niet meer zo goed werkt. Ik raak een beetje overspoeld. Niet alleen door de grote dingen, maar juist door de kleine. Dingen die normaal gesproken geen moeite kosten, lukken ineens niet meer vanzelf. Een appje beantwoorden, iets opruimen, een taak afronden… Het voelt soms alsof mijn hoofd gewoon vol zit. En dat frustreert me. Want ik wil het wel. Ik wil gewoon alles blijven doen zoals ik dat deed. Mijn afspraken nakomen, mijn huis een beetje op orde houden, creatief bezig zijn, er zijn voor anderen. Maar het lukt me niet meer allemaal tegelijk.
En dat vind ik lastig. Ik vind het lastig om ballen te laten vallen. Of om ze even vast te houden in plaats van ze weer de lucht in te gooien. Het voelt alsof ik dan faal. Alsof ik het niet goed genoeg doe. Terwijl ik ergens ook wel weet dat dat helemaal niet zo is. Want als ik eerlijk ben, heb ik eigenlijk geen andere keuze. Als ik zo door blijf gaan, loop ik mezelf compleet voorbij. En ik voel aan alles dat ik daar niet ver meer vanaf zit. Een burn-out krijgen staat namelijk niet op mijn to-do lijstje. En toch, als ik nu niks verander, weet ik dat dat de kant is waar ik op ga.
En dat wil ik niet. Dus probeer ik nu iets wat voor mij lastig is: een stapje terug doen. Niet alles tegelijk willen. Dingen uitstellen. Accepteren dat niet alles nu hoeft. Dat mijn huis misschien iets rommeliger is. Dat ik niet overal meteen op reageer. Dat ik soms gewoon even niks doe. En geloof me, dat voelt echt niet altijd goed. Alles in mij wil doorgaan. Wil oplossen. Wil afmaken. Maar ergens weet ik ook dat dit nodig is. Dat dit juist is wat me gaat helpen om niet compleet vast te lopen.
Misschien is dit wel de les waar ik nu (opnieuw) middenin zit. Dat ik niet altijd alles maar hoef vol te houden. Dat ik ook mag voelen wanneer het te veel wordt. En dat ik daar dan ook naar mag handelen. Ook al betekent dat, dat er af en toe een bal op de grond valt. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos