Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Verdoofd:
Ik voel zo weinig, maar ook te veel,
alsof ik vastzit in een leeg geheel.
Mijn hoofd draait door, mijn hart blijft stil,
ik weet niet meer wat ik nog wil.
Ik ga maar door, dag in, dag uit,
alsof ik me van de wereld afsluit.
Op automatische piloot gezet,
ik leef, maar help mezelf niet echt
Mijn voeten staan, maar gaan niet mee,
ik raak overspoeld, verdrink in de zee.
Gevoelens komen, maar ik duw ze weg,
ik weet niet hoe, of wat ik zeg.
Ik zoek naar richting, iets van houvast,
maar wat doe je als niets meer past.
Hoe ga ik verder, waar begin ik dan,
als ik mezelf niet eens meer voelen kan?
Het is als zoeken naar iets wat klopt,
iets in mij dat zich stil heeft verstopt.
Een fluistering, klein maar echt:
je hoeft niet alles nu, maar vecht!