De afgelopen tijd ben ik in huis allerlei klusjes aan het doen die al lange tijd zijn blijven liggen. Van die kleine dingen waarvan je achteraf denkt: waarom heb ik dit eigenlijk niet eerder gedaan? Het kost helemaal niet zoveel tijd, maar toch is het er steeds niet van gekomen. De afgelopen tijd was ik vooral aan het overleven. Er was genoeg aan mijn hoofd en mijn energie is beperkt. Maar gelukkig kan ik nu zeggen dat ik langzaam maar gestaag weer wat dingen aan het oppakken ben.
Zo heb ik inmiddels verschillende kasten opgeruimd. Spullen die ik niet meer gebruik, heb ik eruit gehaald. Sommige dingen hebben weer een plekje gekregen op de plek waar ze eigenlijk horen, terwijl andere spullen inmiddels zijn weggedaan. Mijn huis voelt weer meer als míjn thuis. Alsof ik langzaam weer wat ruimte voor mezelf aan het creëren ben. En dat bedoel ik niet alleen letterlijk, doordat er minder spullen in de kasten liggen. Het geeft me ook rust. Een opgeruimde kast betekent voor mij toch ook een beetje meer overzicht.
Toch zit er ook nog iets anders achter dat opruimen. Ik merk namelijk dat ik soms gewoon bezig wil blijven, zodat ik niet te veel met mijn gedachten bezig hoef te zijn. Als ik aan het opruimen ben, kan ik me richten op wat ik aan het doen ben. En dat is iets wat ik wel vaker doe. Als mijn gedachten me te veel worden, zoek ik iets om mezelf mee bezig te houden. Want zolang ik bezig ben, hoef ik niet altijd te voelen of na te denken over wat er allemaal speelt. Dat werkt op zo’n moment best goed. Maar ik weet ook dat ik daarmee niet alles oplos. Soms is het gewoon makkelijker om een kast op te ruimen dan om stil te staan bij wat er in mijn hoofd gebeurt.
Wat ik tijdens al die klusjes ook steeds opnieuw merk, is dat ik behoorlijk geconfronteerd word met wat ik niet kan. Fysiek gaat het op dit moment nog niet helemaal zoals ik wil. Waar ik vroeger misschien gewoon even door zou gaan tot iets af was, merk ik nu dat ik veel sneller pauze moet nemen. Soms ben ik nog maar net begonnen en voel ik alweer dat het genoeg is geweest. Iets wat echt heel erg confronterend is. Het betekent dat ik mijn werkzaamheden moet verdelen en tussendoor rust moet nemen. Iets wat ik tegenwoordig dan ook daadwerkelijk doe, ook als ik eigenlijk liever nog even door zou gaan. Ik kan dan echt niet meer; dus rust nemen is dan echt de enige optie die ik heb.
Juist daardoor besef ik steeds meer hoe belangrijk de hulp is die ik krijg. Ik heb een poetshulp die wekelijks langskomt en ik merk steeds duidelijker dat ik die hulp echt nodig heb. Zelfs voor de kleine dingen die voor veel mensen vanzelfsprekend zijn. Natuurlijk wist ik dat al wel. Maar het is toch iets anders als je er in de praktijk weer tegenaan loopt. Het confronteert me met het feit dat ik opnieuw niet alles zelf kan en dat ik hulp nodig heb om mijn huis bij te houden. En hoewel ik weet dat daar niets mis mee is, blijft het soms best lastig.
Gelukkig zijn er ook dingen die het huishouden wat makkelijker maken. Zo heb ik van een buurman een robotstofzuiger met dweilfunctie gekregen. Hij kon er zelf niet zo goed mee overweg, vooral niet in combinatie met de app en alle instellingen. Maar ik ben er echt enorm blij mee! Waar hij er blijkbaar niet goed uitkwam, vind ik de instellingen juist prima te doen. Inmiddels helpt het apparaat me om de vloer schoon te houden, zonder dat ik daar zelf steeds mee bezig hoef te zijn. Ook al komt mijn poetshulp iedere week, tussendoor wordt er natuurlijk ook gewoon geleefd in huis door mij en mijn drie musketiers (Floortje, Daantje en Guusje). Dan is het prettig als de vloer even schoongemaakt kan worden zonder dat ik daar zelf energie aan kwijt ben.
Ik ben dus lekker bezig met opruimen en het aanpakken van klusjes die zijn blijven liggen. Het geeft me rust, zorgt voor meer orde en helpt me om mijn huis weer wat meer als mijn eigen plek te laten voelen. Tegelijkertijd word ik opnieuw geconfronteerd met mijn grenzen en merk ik hoe belangrijk het is om hulp te accepteren. Ik probeer daar mijn weg in te vinden. Soms door iets praktisch aan te pakken en soms door mezelf eraan te herinneren dat ik de boel ook gewoon de boel mag laten en dat het niet perfect hoeft te zijn. Dus ik ga stapje voor stapje verder, met af en toe een opgeruimde kast, een schone vloer en geregeld ook nog gewoon een huis waarin geleefd wordt. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
