Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
De geur van de nacht:
Overdag ruikt alles haastig,
naar koffie die onderweg gedronken wordt,
naar de regen die op jassen valt,
naar mensen die ergens heen moeten.
Maar ’s nachts..
krijgt de wereld een andere geur,
alsof alles even stilvalt,
en de lucht eindelijk de ruimte krijgt,
om gewoon lucht te mogen zijn.
Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen,
maar de nacht ruikt zachter,
voelt kouder aan, dat ook,
alsof de wind langzamer beweegt
en huizen stoppen met praten.
Soms doe ik mijn raam nog even open,
vlak voordat ik slapen ga,
gewoon om de geur binnen te laten,
je weet wel… die van donkere straten,
van afgekoelde stenen en van stilte,
die geur, die fluistert: het is tijd om te gaan slapen.
Misschien vind ik de nacht daarom zo fijn,
er is niemand die iets van je verwacht,
de wereld ligt voor je,
en houdt de wacht,
en terwijl bijna iedereen slaapt,
sta ik hier stil,
om te genieten van die bekende geur
die alleen de nacht heeft.