Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Vertragen
Ik hoef vandaag,
nergens naartoe.
Geen lijstje afwerken
geen dingen doen
geen extra stapje
omdat ik denk dat het wel kan.
Vandaag
mag ik vertragen.
Even zitten
even liggen
even het zo nodige niets.
En dan…
plots merk ik het.
Mijn lichaam
ademt dieper.
Mijn schouders
zakken naar beneden
Mijn hoofd
wordt stiller.
Het is mijn lichaam,
dat zegt:
Zie je wel,
dit had ik nodig.
Rust is niet iets
wat je verdient
nadat alles af is.
Je mag,
ook gewoon stoppen,
als je lichaam
daar om vraagt.
Zonder schuldgevoel.
Zonder uitleg.
Zonder te denken,
dat ik tekortschiet.
Gewoon,
omdat rust
ook iets doet.
Het geeft ruimte.
Het geeft lucht.
Het geeft mijn lichaam,
de tijd om bij te komen.
En hoe langer ik stilzit,
hoe meer
ik begin te voelen
dat vertragen
niet hetzelfde is
als stilstaan.
Ik ben nog steeds bezig.
Alleen niet meer
met rennen.
Ik luister,
NU:
Naar mijn lichaam.
Naar mijn grenzen.
Naar wat ik nodig heb.
