Afgelopen maandagnacht hebben dieven geprobeerd mijn scootmobiel te stelen. Alleen al die zin typen voelt eigenlijk heel absurd. Want eerlijk? Ik snap dus echt niet waarom iemand een scootmobiel zou willen hebben.
Toen ik ’s morgens weg wilde gaan naar een afspraak kwam ik erachter dat mijn sleutel niet meer werkte. Eerst dacht ik nog dat ik iets verkeerd deed. Sleutel eruit, opnieuw proberen, nog een keer… maar nee. Helemaal niks. Tot ik beter keek en zag dat er duidelijk met een schroevendraaier in het contactslot was zitten prutsen.
Op dat moment zakt de moed je echt even in de schoenen. Niet alleen omdat iemand aan mijn scootmobiel heeft gezeten, maar vooral omdat ik direct dacht: “En nu?” Ik moest namelijk gewoon naar een afspraak. En zonder scootmobiel kom ik simpelweg niet ver. Dus daar stond ik dan. Gefrustreerd, boos en ook een beetje verbaasd. Want serieus… waarom zou je een scootmobiel willen stelen?
Ik denk dat veel mensen een scootmobiel zien als een handig ding waarmee je makkelijk ergens heen kunt. Maar voor mij is het vooral een hulpmiddel. Een noodzaak. Niet iets waar ik voor mijn plezier in zit. Sterker nog: als ik kon kiezen tussen een scootmobiel of gewoon zonder pijn kunnen lopen en fietsen, dan wist ik het wel. Ik zou hem liever helemaal niet nodig hebben. Dat is denk ik ook waarom dit me zo verbaasde. Een scootmobiel is niet zomaar een voertuig. Het is iets waar iemand afhankelijk van is. Iets wat vrijheid geeft aan mensen die die vrijheid lichamelijk niet meer vanzelf hebben. Dus het idee dat iemand dacht: “Die neem ik mee,” vind ik echt moeilijk te begrijpen.
Gelukkig werd ik uiteindelijk gered door de helden van Kersten. Via de WMO heb ik mijn scootmobiel van hen gekregen en toen ik die ochtend belde dat ik niet weg kon, kwamen ze gelukkig echt snel in actie. Binnen korte tijd stonden ze hier om het probleem op te lossen. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik een nieuw contactslot kreeg, zodat ik alsnog op pad kon gaan. En misschien nog wel het belangrijkste: ik kwam uiteindelijk niet te laat op mijn afspraak.
Ik was die ochtend vooral heel erg gefrustreerd, maar ergens ook ontzettend dankbaar. Dankbaar dat het opgelost kon worden. Dankbaar dat er mensen zijn die begrijpen hoe belangrijk zo’n hulpmiddel is. Ik hoop dan ook vooral dat degene die dit gedaan heeft nooit zelf hoeft mee te maken hoe afhankelijk je kunt zijn van iets als een scootmobiel. Want pas dan besef je waarschijnlijk hoeveel impact zoiets eigenlijk heeft. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos