Het is alweer tijd voor een nieuwe update over mijn nagelbijten. Ik merk namelijk dat ik de afgelopen tijd weer iets nieuws heb geleerd over mezelf en mijn nagels.
In mijn vorige blog schreef ik dat het weer mis was gegaan. Mijn nagels waren opnieuw een stuk korter geworden en het was eigenlijk wel duidelijk dat ik weer opnieuw moest beginnen. Maar wat ik inmiddels al een paar keer heb gemerkt, is dat het schrijven over mijn terugval me ook iets oplevert. Zodra ik heb opgeschreven dat het mis is gegaan en dit met jullie heb gedeeld, lukt het me vaak weer een tijdje beter om van mijn nagels af te blijven. Iets wat deze keer ook is gebeurd!
Mijn nagels waren op het moment van schrijven van mijn vorige blog extreem kort. Ze moesten dus best wel een stukje groeien om er weer witte randjes aan te krijgen. (bloos) En hoewel dat natuurlijk tijd kost, lukte het me om er niet aan te zitten. Langzaam maar zeker werden mijn nagels weer wat langer en verschenen er weer die witte randjes. Iets waar ik blij van word. Maar ja… daar zit dus ook meteen een lastig punt.
Want hoe langer mijn nagels worden, hoe moeilijker het voor mij (blijkbaar) weer wordt om ervan af te blijven. Ik merk dat ik er vaker aan zit en dat de verleiding groter wordt om ze toch weer korter te maken. En dat vind ik best vervelend. Want juist als ik zie dat mijn nagels groeien, wil ik ze natuurlijk graag heel houden. Helaas brak er onlangs een nagel af. En ik merkte dat ik het echt lastig vond om de rest van mijn nagels met rust te laten. Ik ken mezelf inmiddels goed genoeg om te weten dat dit zo’n moment kan zijn waarop het weer misgaat. Voor ik het weet, ben ik dan zelf aan het bijten om de andere nagels net zo kort te maken.
Dus besloot ik deze keer om het anders aan te pakken. Ik heb al mijn nagels opnieuw kort geknipt, tot ongeveer de lengte van de nagel die was afgebroken. Zo hoefde ik niet zelf de verleiding te weerstaan om ze allemaal korter te bijten. En weet je! Het ziet er meteen een stuk verzorgder uit dan wanneer ik zelf aan de slag zou gaan met mijn tanden. Dit voelt stiekem als een stapje vooruit. Omdat ik naar een oplossing heb gezocht voordat ik weer helemaal terug bij af was.
Toch durf ik nog niet te zeggen dat ik er ben. We weten inmiddels allemaal dat dit proces niet bepaald in een rechte lijn verloopt. Het is vallen en opstaan, en soms voelt het alsof ik steeds opnieuw hetzelfde rondje maak. Maar voor nu ben ik hier al heeeeeeeel blij meee! En dat is ook wat waard, toch? Dus we gaan gewoon weer verder. Nagels laten groeien, blijven oefenen en kijken hoe het de komende tijd gaat. Stapje voor stapje. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon (Ronny) Roos
Meer blogs over mijn proces van het stoppen met nagelbijten:
Opnieuw stoppen met nagelbijten – Nagelbijten #1
Mijn nagels groeien, en ik groei mee! – Nagelbijten #2
Een stapje terug – Nagelbijten #3
Kleine overwinningen – Nagelbijten #4
Nagels gelakt – Nagelbijten #5
Nagelbijten voorbij? – Nagelbijten #6
Echt gestopt! – Nagelbijten #7
Terug bij af – Nagelbijten #8
Stilstand? – Nagelbijten #9
Voorzichtig vooruit – Nagelbijten #10
Toch weer terug bij af – Nagelbijten #11
