Afgelopen week ben ik naar de sauna geweest. Iets waar ik al een tijdje naar uitkeek, want hoe fijn is het om even een dagje voor jezelf te hebben? Even weg uit je eigen omgeving en hopelijk lekker ontspannen. Tenminste, dat was het idee. Het bleek namelijk best een uitdaging.
Ik merkte al vrij snel dat het me niet lukte om mijn gedachten los te laten. Mijn hoofd bleef maar doorgaan en echt de rust vinden bleek een stuk lastiger dan ik had gehoopt. Zelfs op een plek waar alles draait om ontspanning, lukte het me niet om die ontspanning echt toe te laten. En ergens baal ik daar behoorlijk van. Want ik had mezelf deze dag gegund. Ik had ervoor betaald en keek ernaar uit om er echt iets aan te hebben.
Het is behoorlijk frustrerend als je merkt dat je vooral bezig bent met proberen te ontspannen, in plaats van dat het vanzelf gaat. Het voelde zelfs een beetje alsof ik mijn geld had weggegooid. Want als ik niet echt tot rust kom, wat heb ik dan eigenlijk aan zo’n dag? Tegelijkertijd weet ik ook wel dat het niet zo zwart-wit is. Ik ben er toch even tussenuit geweest en heb mijn lichaam de warmte kunnen geven waar het blijkbaar behoefte aan heeft. Maar toch… ik had er gewoon meer van gehoopt.
Wat ik ook lastig vond, was dat ik alleen naar de sauna ging. Nu is er natuurlijk niets mis mee, sterker nog, voor mij was het een bewuste keuze. Maar ik merkte dat ik me opgelaten voelde door de mogelijke gedachten en meningen van anderen. Vooral in de ochtend, toen ik een van de weinige jongere personen was die er rondliepen. Ik had het gevoel dat ik opviel en ergens zat er ook een stemmetje in mijn hoofd dat zei dat mensen me misschien beoordeelden. Wat doet zo’n jonge vrouw hier alleen? Zouden ze iets van mijn uiterlijk vinden? Of zouden mensen er überhaupt iets van vinden dat ik alleen ben?
Natuurlijk weet ik helemaal niet of iemand dat daadwerkelijk dacht. Misschien was iedereen gewoon lekker met zichzelf bezig. Dat zou eigenlijk ook veel logischer zijn. Maar toch merkte ik dat ik me er druk om maakte. En dat hielp natuurlijk niet echt om mijn gedachten tot rust te brengen. Iets waar dat hele saunabezoek eigenlijk voor bedoeld was. Pfff… soms zou ik het mezelf toch graag wat makkelijker maken.
Al met al zette het me aan het denken. Misschien verwachtte ik wel dat ik na een dagje sauna helemaal ontspannen naar huis zou gaan. Alsof ik de deur achter me dicht kon trekken en al mijn gedachten en zorgen daar achter zou laten. Maar nu ik het zo opschrijf, weet ik eigenlijk wel dat het zo niet werkt. Ontspannen kun je niet zomaar afdwingen. En misschien is het juist wel iets wat ik weer wat meer mag oefenen. Mezelf de tijd geven om tot rust te komen, zonder dat ik daar meteen een bepaald resultaat van verwacht. Want als ik erover nadenk, is het best gek dat ik zelfs van een dagje ontspanning het gevoel kan hebben dat ik er iets uit moet halen. Alsof ik pas tevreden mag zijn als ik aan het einde van de dag helemaal uitgerust ben en mijn hoofd leeg is.
Ik heb dus het voornemen om vaker naar de sauna te gaan. Niet alleen omdat de warmte mijn lichaam goed doet, maar ook omdat ik mezelf de kans wil geven om te ontdekken of het me lukt om daar steeds meer rust te vinden. Misschien helpt het als ik vaker ga en het allemaal wat vertrouwder wordt. Ik hoop in ieder geval dat ik bij een volgend bezoek meer voldoening uit mijn dag haal. En wie weet lukt het me dan om niet zo bezig te zijn met de vraag of ik wel genoeg ontspan, maar gewoon te genieten van het moment. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
