Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Acht pootjes vol plezier:
Vandaag is het Halloween,
eindelijk mag iedereen mij zien.
Geen gegil, geen vies gezicht,
maar alle aandacht op mij gericht.
Normaal gesproken ren je weg,
of roep je: ‘Bah, wat een pech!’
Een spinnetje in de hoek van de kamer,
menig mens pakt een hamer.
Maar vandaag is alles anders,
vandaag ben ik geen enge kriebelaar.
Vandaag hoor ik er helemaal bij,
gelukkig, eindelijk is het waar!
Met spinnenwebben als versiering,
ben ik vandaag onderdeel van de viering.
Ik bel mijn vriendjes, grijp mijn kansen,
want mijn acht pootjes mogen dansen.
Mensen kijken naar me op, zonder me te verjagen,
ze komen zelfs met veel vragen.
Vandaag mag ik lekker griezelen,
en hoef ik me niet te verschuilen.
Geen walging, geen angst, geen gegil,
maar juist een plekje waar ik zijn mag, als ik dat wil.
Was het maar iedere dag Halloween,
dan zou ik misschien wat vaker worden gezien.
Niet als iets engs dat weg moet gaan,
maar als een klein wezentje dat ook mag bestaan.
En weet je wat ik het mooiste vind?
Dat ik vandaag niet hoef te verdwijnen in de wind.
Want soms is het fijn om er gewoon te mogen zijn,
precies zoals je bent, groot of klein.
