Afgelopen vrijdag was de crematie van mijn oma. Alleen die zin typen voelt nog steeds gek. Alsof ik het over iemand anders heb. Alsof het niet over mijn oma gaat. Maar het was echt zo. Vrijdag hebben we afscheid genomen. En ik heb daar een stukje voorgedragen. Iets waarvan ik van tevoren niet wist of ik het zou kunnen. Of mijn stem het zou houden. Of ik niet halverwege zou breken. Maar ik wilde het. Omdat zij het waard is. Omdat zij de belangrijkste persoon in mijn leven was, en is. Voor wie het wil lezen (of voor mezelf, om het nog vast te houden), deel ik hieronder de woorden die ik daar heb uitgesproken. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me. Liefs Sharon Roos
Lieve oma,
Daar sta ik dan, op jou crematie.. Een moment waarvan we wisten dat ooit zou komen. Een moment wat we beide vreesde, en zo lang mogelijk wilde uitstellen. Het voelt dan ook gek om hier te staan. Om over jou te praten terwijl ik weet dat ik je nooit meer zal horen of zien.
Ach omaatje toch.. Jij betekende onwijs veel voor mij. Meer als wat ik ooit in woorden kan omschrijven. Meer als wat ik in hier kan vertellen, al wil ik graag een poging doen. Want jij bent de belangrijkste persoon in mijn leven! Jij was de persoon die er altijd was voor mij. De persoon die ik dag en nacht kon bellen. De persoon waarvoor ik jaren geleden een onbeperkt bellen abonnement afsloot. Want door onze dagelijkse telefoontjes, was het steeds opwaarderen toch ook wel een gedoe. Jij was de persoon tegen wie ik alles kon vertellen met de wetenschap dat je er, ongeacht wat ik zou zeggen, zou zijn.
Jij bent, voor mij, de moeder, die ik nooit gehad heb. Je leerde me omgaan met het verdriet en de pijn die Petra ons had aangedaan. Je begreep me, echt! Jij snapte de innerlijke en loyaliteitsconflicten die op de gekste momenten om de hoek komen kijken. Jij leerde me dat dat oké is, omdat jij ze ook had. Geregeld spraken we erover omdat we elkaar konden steunen zoals niemand anders dat zou kunnen. Want hoe leg je emoties die zo diep gaan uit aan de buitenwereld. Jij leerde me dat vergeven beter is als alle opgekropte emoties. Jij leerde me dat voor jezelf kiezen, doorgaan en het beste ervan maken was wat ik moest doen. Iets wat ik ook nu, hoe lastig ook zal blijven volhouden.
Lieve oma, jij was de persoon die aan een half woord genoeg had. Die aan mijn stem hoorde hoe het echt ging met mij. Jij was er op mijn moeilijkste dagen, maar ook op de beste! Zo hebben we gelachen, gehuild en gehuild van het lachen. Ik weet dingen, die andere niet weten. Ik weet hoe je, als je jeuk had op je rug tegen de deurpost ging staan. Want na het overlijden van opa was er niemand meer die op je rug kon krabben. De eerste keer dat ik dat zag, lag ik dubbel van het lachen. Waarna je me liet beloven dat ik dit nooit tegen iemand zou zeggen. En nu, nu zeg ik het toch! Stiekem omdat ik, sinds ik alleen ben, hetzelfde doe, en telkens aan je moet denken terwijl ik met mijn rug tegen de deurpost sta.
Hoe ga jij straks verder? Is een van de vragen die je me ontelbaar vaak gesteld hebt. En ondanks dat ik je nu, het antwoord nog niet kan geven weet ik dat het uiteindelijk wel goed komt. Ik heb namelijk hetzelfde doorzettingsvermogen als wat jij had. Jij liet zien dat je uit alle tegenslagen, alle achteruitgang, alle emoties iets moois kan halen. Dat je er sterker uitkomt. Dat je door jezelf te zijn de kracht vind om door te gaan. Dus dat blijf ik doen, stap voor stap, moment voor moment tot dat het weer vanzelfsprekend voelt.
Lieve oma, dank je wel voor alles wat je me geleerd hebt, voor alles wat je voor me gedaan hebt, voor de persoon die je was.
En oma… ik hou van jou!
Eerdere blogs van de reeks Lieve oma:
– Gedicht: “De naam die jij vergat” – Lieve oma #1
– Gedicht: “Een moment van herkenning” – Lieve oma #2
– Gedicht: “Ik zie je zoeken” – Lieve oma #3
– Wanneer het contact verandert – Lieve oma #4
– Wanneer ik, voor jou, iemand anders word – Lieve oma #5
– Berusting – Lieve oma #6
– Tot ooit – Lieve oma #7
Wat een mooi eerbetoon aan je oma.. heel veel sterkte met het verwerken van dit grote verlies Sharon.