Om hulp vragen blijft ingewikkeld voor mij. En eerlijk? Ik vind dat best frustrerend om toe te geven. Vooral omdat ik ergens had gehoopt dat ik inmiddels verder zou zijn. Dat ik nu niet opnieuw tegen dezelfde dingen aan zou lopen als een jaar geleden. Want als ik eerlijk kijk, ben ik wel gegroeid. Ik ben bewuster bezig met mijn grenzen. Waardoor ik beter probeer te luisteren naar mijn lichaam. Ik sta vaker stil bij de vraag: kan ik dit nu eigenlijk wel? Wil ik dit nu wel? Waar wil ik mijn energie aan uitgeven? En is het me dat waard? Het zijn voor mij grote stappen. Maar toch merk ik dat één ding ontzettend lastig blijft: hulp vragen.
Ik ben opnieuw geopereerd en dat betekent alweer rekening houden met zes weken hersteltijd. Zes weken waarin ik dingen gewoon niet mag doen. Niet omdat ik lui ben. Niet omdat ik me aanstel. Maar simpelweg omdat mijn lichaam moet herstellen. En juist dat vind ik lastig. Want die zes weken betekenen automatisch dat ik afhankelijker ben van andere mensen. Dat ik hulp moet vragen bij dingen die ik eigenlijk liever zelf doe. En ergens merk ik hoeveel weerstand dat in mij oproept.
Niet omdat mensen niet willen helpen. Maar omdat er in mijn hoofd heel snel het gevoel ontstaat dat ik teveel ben. Dat andere mensen vast al genoeg aan hun eigen leven hebben. Dat ik lastig ben als ik vraag of iemand iets voor me wil doen. Dus probeer ik het eerst zelf op te lossen. Daarna nog een keer. En nog een keer. Totdat ik (eigenlijk zoals standaard) veel te ver over mijn grens heen ga.
En het gekke is: bij anderen denk ik dat nooit. Als iemand die ik liefheb hulp nodig heeft, help ik met alle liefde. Zonder dat ik diegene irritant of teveel vind. Maar zodra het over mezelf gaat, voelt dat compleet anders. Daarnaast zit er bij mij ook heel sterk de overtuiging dat ik dingen alleen moet doen. Dat ik mezelf moet redden. Dat ik sterk moet zijn. Ook als het eigenlijk niet meer gaat.
Ik weet inmiddels ook wel waar dat vandaan komt. Het zijn patronen die zijn ontstaan in mijn jeugd. Dingen die zich diep hebben vastgezet. Waardoor hulp vragen voor mij niet voelt als iets normaals, maar als falen. Alleen werkt dat nu dus vooral tegen me. Ik negeer signalen van mijn lichaam. Leg de finishlijn steeds verder weg. En blijf denken dat ik het nog wel even volhoud, terwijl dat eigenlijk allang niet meer zo is. Misschien vind ik dat nog wel het meest confronterende. Dat ik dacht dat ik dit stukje inmiddels wel had doorbroken. Terwijl ik nu merk dat het patroon veel dieper zit dan ik dacht.
Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik nog wel een aantal stappen moet zetten in mijn leerproces. En hoewel dat oke is, blijft het ook confronterend. Maar zien dat je nog stappen moet zetten, is stap een toch? Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos