Daar ben ik dan weer. Terug op mijn eigen stukje van het internet. Misschien heb je het al gezien, misschien ook niet, maar GewoonSharon.nl heeft een nieuwe lay-out gekregen. En daar ben ik ontzettend blij mee! Het voelt weer een beetje als mijn plekje. Alsof ik de deur van mijn eigen huis weer open heb gedaan en alles opnieuw een beetje op zijn plek heb gezet. En stiekem voelt het niet eens alleen als een nieuwe lay-out. Het voelt een beetje als een upgrade naar GewoonSharon 2.0.
Mocht je tijdens het rondkijken op de vernieuwde website ergens tegen een probleem aanlopen, iets raars tegenkomen of denken: “Sharon, volgens mij klopt hier iets niet”, laat het dan vooral weten. Ik kan natuurlijk niet beloven dat ik alles meteen kan oplossen, maar ik kan in ieder geval kijken of ik het kan aanpassen. Soms is het gewoon fijn als iemand anders even meekijkt.
Maar eerlijk gezegd gaat het bij deze nieuwe lay-out niet alleen om hoe mijn website eruitziet. Het voelt ook een beetje als een nieuwe start. En misschien is dat eigenlijk wel heel passend. Want ook ik ben de afgelopen tijd veranderd. Ik ben niet meer dezelfde Sharon als een tijdje geleden. Er is ontzettend veel gebeurd. Meer dan wat ik hier allemaal met jullie gedeeld heb. Sommige dingen zijn inmiddels achter de rug, andere dingen spelen nog steeds en weer andere dingen zullen waarschijnlijk nog wel even onderdeel van mijn leven blijven.
Het is te veel om dat allemaal gelijk hier te delen. Maar misschien hoeft dat ook niet. Misschien leg ik, zoals ik dat wel vaker doe, de lat gewoon weer te hoog. Misschien is gewoon beginnen ook een begin. En is wat ik doe al goed genoeg. Dus ja, hier ben ik weer. En wat heb ik het bloggen gemist.
Dat klinkt misschien gek, want ik heb de afgelopen tijd zelf niet zoveel van me laten horen. Maar die pauze was niet echt een pauze die ik bewust had gepland. Ik werd er vooral een beetje toe gedwongen. Er waren zoveel dingen die mijn aandacht vroegen, dat ik niet alle ballen meer hoog kon houden. En ergens moesten er dus ballen vallen. Een daarvan werd mijn blog.
Niet omdat ik het bloggen niet meer leuk vond. Integendeel. Maar omdat ik op een gegeven moment ook niet zo goed meer wist wat ik eigenlijk wilde delen. Ik heb altijd geprobeerd om hier ook de leuke dingen te delen. De dingen waar ik blij van word, nieuwe dingen die ik ontdek, creatieve projecten, boeken, kleine geluksmomentjes en alles wat het leven net een beetje leuker maakt.
Maar de afgelopen tijd waren mijn dagen vooral gevuld met overleven. En als je vooral bezig bent met de dag doorkomen, blijft er soms maar weinig ruimte over om te bedenken wat je eigenlijk wilt vertellen. Daarnaast heb ik steeds meer het gevoel gekregen dat ik een stukje van mezelf ben kwijtgeraakt.
Ik weet niet precies welk stukje dat is. Misschien mijn spontaniteit? Misschien mijn creativiteit? De wil om er het beste van te maken? Ik weet het niet. Het maakt dat ik mezelf opnieuw moet ontdekken. Erachter moet komen wat ik nou eigenlijk wil. En dat is precies wat ik de afgelopen tijd aan het doen was en nog steeds moet doen. Ontdekken wie Sharon 2.0 is.
Niet de Sharon van voor alles wat er is gebeurd. Niet de Sharon die ik dacht te moeten zijn. Maar de Sharon die er nu staat. Met alles wat ze heeft meegemaakt, alles wat ze heeft geleerd en ook met alles wat er nog op haar pad komt. Ik zou graag willen zeggen dat ik vanaf nu alleen maar positieve verhalen ga schrijven. Dat alles weer goed gaat en dat ik weer helemaal mezelf ben. Maar zo werkt het leven natuurlijk niet. Dus dat ga ik ook niet beloven.
Wat ik wel wil doen, is weer gaan schrijven. Gewoon zoals ik ben. Met de leuke dingen, maar ook met de momenten waarop het even niet zo lekker gaat. Dus ja… Ik ben weer terug. Op mijn eigen stukje van het internet. Met een nieuwe lay-out. Met een nieuwe start. Ik weet nog niet precies hoe die eruitziet. Maar ik heb er zin in om het samen met jullie te ontdekken. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
