Als ik de afgelopen tijd iets geleerd heb, dan is het wel dat ik nog steeds maar door blijf gaan. Alsof er ergens in mijn hoofd een knop zit die zegt: kom op Sharon, nog even dit doen. En daarna dat. En als je dan toch bezig bent, kun je dit ook nog wel even doen.
Rust nemen blijft lastig. Stiekem schaam ik mezelfs een beetje dat ik dat nu opnieuw weer zeg. Ik weet inmiddels echt wel dat het belangrijk is. Dat mijn lichaam soms gewoon even pauze nodig heeft. Dat ik niet altijd maar bezig hoef te zijn en dat een dag waarop ik weinig doe niet automatisch een verloren dag is.
Maar het ook echt doen… Dat is een ander verhaal. Ik merk dat ik mezelf nog steeds regelmatig voorbijloop. Dan zit ik achter mijn laptop en ben ik eigenlijk al moe. Toch wil ik nog even dat ene mailtje afmaken. Nog even iets opzoeken. Nog even dit en nog even dat, nog even dit. En ondertussen vergeet ik dat even niks doen misschien wel precies is wat ik op dat moment nodig heb.
Gelukkig heb ik Guusje. Of eigenlijk: mijn eigen kleine “hulpkat”. Guusje lijkt namelijk vaak eerder door te hebben hoe het écht met mij gaat dan ikzelf. Hij merkt het wanneer ik onrustig ben. Wanneer ik te lang achter mijn laptop zit. Wanneer ik eigenlijk helemaal niet meer zo lekker in mijn vel zit, maar mezelf ondertussen wijsmaak dat ik nog prima even door kan.
En dan komt hij. Soms komt hij gewoon bij me liggen. Lekker tegen me aan. Alsof hij denkt: zo, Sharon. Nu is het wel even klaar. En als ik dan niet snel genoeg gehoor geef aan zijn subtiele hint, wordt hij wat duidelijker. Dan gaat hij gewoon demonstratief op mijn laptop liggen. Tja… daar valt natuurlijk weinig tegenin te brengen.
Ik moet er eerlijk gezegd regelmatig om lachen. Maar tegelijkertijd vind ik het ook ontzettend bijzonder. Want Guusje lijkt mijn grenzen echt eerder te kennen dan ikzelf. En ergens vind ik dat eigenlijk heel fijn.
Want ik moet echt leren om beter naar mezelf te luisteren. Om niet iedere keer te wachten tot mijn lichaam heel duidelijk zegt: en nu is het echt genoeg. Al merk ik nu dat ik het misschien niet helemaal alleen hoef te doen. Misschien mag ik de hulp van mijn kleine hulpkat daar ook gewoon bij gebruiken. Dus als Guusje weer eens bij me komt liggen terwijl ik achter mijn laptop zit, probeer ik het tegenwoordig steeds vaker te zien als een herinnering. Niet als een onderbreking. Niet als iets waardoor ik mijn werk niet kan afmaken. Maar als een klein duwtje in de goede richting.
En eerlijk? Misschien is het helemaal niet zo erg dat mijn kat soms beter naar mijn grenzen luistert dan ikzelf. Zolang ik maar steeds iets beter leer om naar hem te luisteren. En dan uiteindelijk vooral: naar mezelf. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
