Als het goed is, ben ik inmiddels halverwege mijn kankerbehandeling. Ik vind dat best een gekke zin om op te schrijven. Want ergens voelt het nog steeds alsof ik pas net begonnen ben. En tegelijkertijd ben ik gewoon een jaar verder. Een heel jaar waarin mijn leven er behoorlijk anders uitzag dan ik vooraf had gedacht. En dus vind ik dat ik daar best even bij stil mag staan.
Ik ben halverwege. Dat is een enorme mijlpaal. Toen ik vorig jaar met mijn behandeling begon, wist ik natuurlijk dat het een langere periode zou zijn. Maar toch is een jaar lang. Een jaar waarin ik iedere dag bezig ben met mijn behandeling. Een jaar waarin mijn “nieuwe” medicijnen onderdeel zijn geworden van mijn dagelijkse routine. Maar ook een jaar waarin ik regelmatig denk: pfff, dit is ook niet niks. Want geloof me, dat is het ook echt niet. Ik slik iedere dag die medicijnen. Medicijnen die ervoor zorgen dat de kanker weg gaat/blijft. En dat is natuurlijk ontzettend positief. Het is precies waarvoor ik dit allemaal doe.
Maar dat betekent niet dat ik er niets van merk. Mijn lichaam merkt het namelijk wel degelijk. Ik ben vaker misselijk. Daardoor lukt het me niet altijd meer om grote porties te eten. Ik merk nu dat kleinere porties verspreid over de dag voor mij beter werken. Ook ben ik vaker moe. En dat blijft best lastig. Dat kan soms best een beetje opspelen. Want ik wil natuurlijk gewoon weer kunnen doen wat ik wil. Ik wil niet iedere keer rekening hoeven houden met hoeveel energie iets kost. Ik wil niet hoeven nadenken of iets vandaag wel lukt of dat ik het beter kan bewaren voor morgen.
Maar tegelijkertijd probeer ik mezelf ook steeds te herinneren waarom ik dit doe. Ik slik die medicijnen niet voor niets. En daardoor heb ik de ongemakken er graag voor over. Als dit ervoor zorgt dat ik straks weer oké ben, dan mag mijn lichaam best wat protesteren. Dan mag ik best wat vaker moe zijn. Dan mag ik kleinere porties eten en soms even een stapje terug doen.
Want uiteindelijk is dit tijdelijk. En dus ga ik gewoon door. Dag voor dag. Medicijnmoment voor medicijnmoment. Soms met wat meer tegenzin, soms met wat meer gemak. Maar ik doe het wel. Het is iets waar ik mezelf wat vaker een schouderklopje voor mag geven. Want ik vind het soms zo normaal dat ik iedere dag mijn medicijnen inneem, dat ik vergeet dat het eigenlijk helemaal niet zo normaal is.
Ik ben al een jaar bezig. Een heel jaar. En daar ben ik eigenlijk best ontzettend trots op. Vandaag vier ik gewoon dat ik hier ben. Dat ik een jaar verder ben. Dat ik halverwege ben. Maar ook dat ik ondanks alles iedere dag weer doorga. En ja, ik vier dat misschien op mijn eigen manier. Geen groot feest, geen confetti en geen taart. Maar wel even bewust het besef: Sharon, kijk eens wat je al hebt gedaan. Een jaar geleden begon ik met deze medicijnen. En nu ben ik halverwege. Het einde van de tunnel is nog niet zicht. Maar ik geloof dat ik er ga komen. Ik geloof dat het mij gaat lukken. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
