Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Kaarslicht:
Ik steek de kaarsjes aan,
de eerste keer dit jaar.
En terwijl de vlammetjes dansen,
voelt mijn huis weer warm en vertrouwd.
Het is maar een klein gebaar,
een lucifer, een beetje licht.
Maar ineens voelt alles anders,
alsof de gezelligheid me verlicht.
De warmte van de vlammetjes,
de rust die langzaam binnenkomt.
Een momentje om even stil te staan,
terwijl buiten de wind door de bomen stormt.
Want juist op die donkere avonden,
wanneer de wereld stiller lijkt,
zijn het de kleine dingen
die mijn huis in een thuis veranderen.
Een kaarsje hier, een kaarsje daar,
een warme gloed in iedere hoek.
Geen grote plannen, niets bijzonders,
gewoon genieten van dit kleine geluk.
En zo verwelkom ik de herfst,
met lichtjes in de avonduren.
Want als het buiten donker wordt,
mag binnen de warmte en gezelgheid voortduren.
