Soms weet je verstand dat iets de juiste keuze is, terwijl je gevoel daar nog helemaal niet in mee wil. Dat is denk ik precies waar ik nu zit. Mijn traumatherapie is namelijk voorlopig even on hold gezet. In overleg met mij trouwens, en ik moet ook eerlijk zeggen dat ik erachter sta. Maar tegelijkertijd vind ik het ook confronterend. En ergens voelt het zelfs een beetje als falen.
De afgelopen tijd merkte ik al dat het eigenlijk allemaal een beetje teveel werd. Door mijn (andere) behandelingen is mijn lichaam al continu bezig met overleven. Ik merk al langer dat mijn energie steeds sneller op is en dat mijn belastbaarheid gewoon niet zo groot is als ik zou willen. Toch blijf ik doorgaan, omdat ik ook zo graag vooruit wil met mijn traumatherapie.
Alleen kwam daar het overlijden van mijn oma nog bij. En om eerlijk te zijn.. Dat hakt er behoorlijk in. Ik sta nog aan het begin van mijn rouwproces. Alles voelt nog rauw en onwerkelijk. Het verdriet overvalt me vaker dan ik wil toegeven. Waardoor ik misschien moet toegeven dat dit niet het handigste moment is om alle trauma’s uit mijn jeugd opnieuw open te trekken.
Dat klinkt eigenlijk best logisch als ik het zo opschrijf. De zorgen over of ik het fysiek allemaal wel aan kon, waren er trouwens al voordat ik wist dat ik nog een operatie moest ondergaan. Toen ik dat vertelde aan mijn therapeute, werd eigenlijk al helemaal duidelijk dat dit misschien niet het juiste moment was om intensieve traumatherapie te doen. Ze gaf aan dat ik nu eerst even aan mezelf mocht denken. Aan herstellen. Aan mijn lichaam wat rust geven. En dat er waarschijnlijk een beter moment komt om verder te gaan zodra ik fysiek weer wat sterker en belastbaarder ben. En echt, ik snap dat ook. Ik ben het er ook mee eens. Maar toch voelt het dubbel.
Want ergens voelt het alsof ik nu niet alles uit mijn therapie haal. Alsof ik faal omdat het “nu even niet lukt”. Terwijl ik tegelijkertijd weet dat doorgaan terwijl je lichaam en hoofd eigenlijk al overvol zitten, waarschijnlijk alleen maar meer schade zou geven. De waarheid is alleen ook dat de klachten niet ineens weg zijn omdat de therapie tijdelijk stopt. Ik heb nog steeds last van traumatriggers. Nog steeds nachtmerries en herbelevingen vanuit mijn jeugd.
Dat maakt het soms lastig om vrede te hebben met deze keuze. Want een deel van mij wil gewoon door. Wil dat het stopt en wil dat het beter wordt. Maar misschien is dit ook onderdeel van herstel. Niet alleen maar doorgaan omdat het moet, maar juist luisteren naar wat je op dit moment aankunt. En misschien is pauzeren dan geen falen, maar juist goed voor jezelf zorgen. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos