Het is alweer even geleden dat ik gewoon eens ben gaan zitten achter mijn laptop. Dat ik achter het toetsenbord kroop om te vertellen hoe het met mij gaat. Niet omdat er niets te vertellen was. Maar juist omdat er de afgelopen tijd zoveel is gebeurd dat ik soms niet eens weet waar ik moet beginnen.
Je kan dan ook wel zeggen dat ik een beetje zoekende ben. Ik ben aan het zoeken naar hoe het met mij gaat. Naar wat ik nodig heb. Naar wat ik wil. Maar ook naar waar ik mijn energie aan wil geven. En misschien nog wel het meest naar wie ik eigenlijk ben na alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Soms voelt het zelfs alsof ik mezelf opnieuw moet leren kennen.
Dat klinkt misschien een beetje zwaar. En eerlijk gezegd was het dat soms ook. Ik heb de afgelopen tijd vooral geprobeerd om mijn hoofd boven water te houden. Er waren dagen waarop ik vooral bezig was met doorgaan. Met de dag doorkomen. Met kijken wat er vandaag nodig was en vooral niet te ver vooruitkijken. Mijn lichaam heeft me op verschillende momenten flink teruggefloten. Ik heb dingen moeten loslaten, rust moeten nemen en toe moeten geven dat ik niet alles zelf kan. En ondertussen gebeurde er in mijn hoofd ook van alles.
Ik ben gaan nadenken over mijn leven. Over wat ik belangrijk vind. Over wat ik wil houden en wat ik misschien niet meer wil. Maar ook over de dingen waar ik vroeger automatisch ja tegen zei, maar waar ik nu steeds vaker bij stilsta. Kan ik dit nu? Wil ik dit nu? Heb ik hier energie voor? En misschien wel de belangrijkste vraag: waar wil ik mijn energie eigenlijk aan geven? Het zijn de vragen die ik steeds vaker probeer te stellen.
Maar het lastige is dat ik de antwoorden niet altijd weet. Iets wat misschien wel het meest kenmerkende van hoe het nu met mij gaat: ik weet het even niet. Ik ben zoekende. En gek genoeg vind ik dat best lastig om toe te geven. Het is alsof ik een soort routekaart zou moeten hebben voor mijn leven. Maar die heb ik niet.
Ik heb geen duidelijk eindpunt waar ik naartoe aan het lopen ben. Ik probeer op dit moment vooral uit te zoeken wat voor mij een fijne richting is. Dat betekent soms dat ik iets probeer en er later achterkom dat het toch niet bij me past. Of dat ik ergens enthousiast over ben en een paar dagen later denk: wacht eens even, wil ik dit eigenlijk wel? En misschien is dat helemaal niet erg. Misschien hoort dat zoeken er juist bij. Waar ik vroeger vooral bezig was met volhouden en doorgaan, probeer ik nu ook ruimte te maken om te ontdekken. Om mezelf af en toe de vraag te stellen: wat wil ik nou eigenlijk?
Niet wat een ander van mij verwacht. Niet wat ik denk dat ik zou moeten willen. Maar gewoon: wat wil ik? Dat blijkt nog best een moeilijke vraag. Ik vind het nog steeds lastig om mijn grenzen aan te geven. Hulp vragen blijft soms een enorme drempel. En nee zeggen zonder daarna tien keer in mijn hoofd te bedenken of ik iemand misschien teleurgesteld heb, is ook nog geen vanzelfsprekendheid.
Toch merk ik dat er iets veranderd is. Ik denk er in ieder geval vaker over na. En soms lukt het me ook echt om voor mezelf te kiezen. Kleine stappen misschien. Maar wel stappen. Ik begin steeds beter te begrijpen dat voor mezelf kiezen niet betekent dat ik egoïstisch ben. Dat nee zeggen niet betekent dat ik iemand teleurstel. En dat ik niet altijd hoef uit te leggen waarom iets voor mij te veel is.
En dat gaat met vallen en opstaan. Soms luister ik heel goed naar mezelf en ben ik daar achteraf best trots op. En soms ga ik toch weer over mijn eigen grens heen en denk ik achteraf: Waarom deed je dit nou weer? Ook dat hoort blijkbaar bij het proces.
Daarnaast ben ik de afgelopen tijd veel bezig geweest met verlies. Met missen. Met herinneringen die ineens opduiken op momenten waarop je ze totaal niet verwacht. Rouwen blijkt voor mij ook iets te zijn waar ik nog steeds mijn weg in probeer te vinden. Het gaat niet netjes van stap één naar stap twee en daarna naar stap drie. Het komt en het gaat. De ene dag lijkt het allemaal wel te gaan en de volgende dag kan iets kleins ineens ontzettend veel met je doen. Ik kan niet anders zeggen dat ik ook daarin zoekende ben.
Ik denk dat de conclusie is dat ik blijkbaar niet overal meteen een antwoord op hoef te hebben.. Althans dat probeer ik mezelf steeds vaker te vertellen. Ik hoef niet nu al precies te weten wie ik aan het worden ben. Ik hoef niet alles opgelost te hebben. En ik hoef niet te weten hoe mijn leven er over een jaar uitziet. Misschien mag ik gewoon even onderweg zijn. Gewoon kijken wat er op mijn pad komt. Uitproberen, twijfelen. Een andere afslag nemen als iets toch niet goed voelt. En weer opnieuw beginnen als dat nodig is.
Ik denk dat ik mezelf de afgelopen tijd soms ook te veel druk heb opgelegd om weer ‘verder’ te moeten zijn. Alsof er ergens een moment komt waarop ik kan zeggen: zo, nu ben ik er weer. Nu is alles weer normaal. Maar misschien bestaat dat moment helemaal niet. Misschien wordt mijn nieuwe normaal gewoon anders dan mijn oude normaal. En misschien hoef ik daar niet tegen te vechten.
Ik ben veranderd door alles wat er is gebeurd. Dat betekent niet dat ik mezelf kwijt ben. Ik ben gewoon zoekende en juist aan het ontdekken welke delen van Sharon er nog zijn, welke delen veranderd zijn en welke delen ik opnieuw wil leren kennen.
Dat vind ik spannend. Maar ergens vind ik het ook mooi. Ik ben nog niet waar ik uiteindelijk wil zijn. Maar ik ben ook zeker niet meer waar ik vandaan kwam. Ik ben onderweg. Nog steeds zoekende. En misschien is dat op dit moment precies waar ik moet zijn. Ik hoef de route nog niet te kennen. Ik hoef alleen maar een volgende stap te zetten. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
