Je zou bijna denken dat ik inmiddels wel genoeg ervaring heb met ziekenhuizen, operaties en herstellen. Helaas blijkt niets minder waar. Want ja hoor… ik ben opnieuw geopereerd. En deze keer was het geen operatie die al netjes op de planning stond. Nee, het was een spoedoperatie. Er zat namelijk een niersteen vast in mijn urineleider/dubbel J katheter.
Achteraf gezien had ik misschien iets eerder aan de bel mogen trekken. Ik had namelijk al drie weken op en af last van niersteenaanvallen. De ene keer wat erger dan de andere keer. Maar omdat de pijn na een paar dagen steeds weer verdween, gingen mijn alarmbellen nog niet helemaal af. Mijn pijn was weer weg en dat vond ik het belangrijkste. Dus tja… dan zal het wel goed zijn toch?
Tot afgelopen weekend. Midden in de nacht werd ik wakker met pijn en ik wist eigenlijk meteen: oh oeps… dit is foute boel. Dit voelde anders, al kan ik niet helemaal verwoorden wat er dan anders was. En ondanks dat het voelde alsof mijn lichaam heel duidelijk zei: Sharon, nu moet je actie ondernemen, heb ik nog gewacht tot de ochtend.. Ja, ik weet het. Een beetje eigenwijs. Maar ik had gewoon écht geen zin om midden in de nacht iemand wakker te moeten bellen om vervolgens naar het ziekenhuis te gaan. Niet dat ik er in de ochtend nou zoveel meer zin in had hoor. Maar dat even terzijde.
Dus toen het ochtend was, ben ik toch maar gegaan.. En maar goed ook want uiteindelijk bleek dus dat er een niersteen vastzat in mijn urineleider en dat een spoedoperatie nodig was. En zo lag ik dus opnieuw op de operatietafel.
Maar er is ook iets anders. Iets waar ik deze keer eigenlijk best een beetje trots op ben. Ik heb namelijk besloten dat ik nu écht naar het advies om rustig aan te doen ga luisteren. Ik heb mijn agenda omgegooid. Dingen waarvoor ik aanwezig moest zijn en die niet online konden, heb ik afgezegd. Andere afspraken heb ik omgezet zodat ik vanuit huis online mee kan doen. En dat voelt gek genoeg best als een stap vooruit.
Want ik weet dat ik rust moet nemen. Dat is niet nieuw. Maar het daadwerkelijk doen? Dat deed ik voorgaande keren toch niet zo goed.. Deze keer probeer ik dus niet eerst te kijken naar wat ik allemaal moet doen. Maar te kijken naar wat mijn lichaam nu nodig heeft.
En blijkbaar is dat dus rustig aan doen, herstellen en Call the Midwife (mijn confortserie) kijken. Ik ben namelijk weer helemaal opnieuw begonnen bij seizoen 1. Een serie die ik inmiddels waarschijnlijk al 1000 keer gezien heb en die ik nog steeds geweldig vind. En misschien is dat juist wel het fijne eraan. Ik weet wat er gaat gebeuren. Ik hoef nergens over na te denken. En blijkbaar zorgt dat er ook voor dat ik daadwerkelijk ga zitten en rust neem. Dus vooruit. Nog maar een keer seizoen 1 t/m 15. Iets wat ik helemaal niet erg vind.
Anyway… ik ben dus weer geopereerd. Daar baal ik van. Heel erg zelfs. Maar tegelijkertijd heb ik ook het gevoel dat ik kleine stappen vooruit zet. Dat ik steeds iets beter leer luisteren naar mijn lichaam. En dat ik deze keer niet pas na een paar dagen denk: oh ja, ik moet misschien toch rustiger aan doen. Ik doe het nu meteen. En voor nu kan ik in ieder geval zeggen: Ik ben (voor nu) NIERSTENVRIJ!Want mijn andere nierstenen zijn tijdens de operatie ook verwijderd. Ik kan natuurlijk niet zeggen voor hoelang. Maar voor nu voelt het toch wel als een win-win situatie. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon (Ronny) Roos
One thought on “Opnieuw geopereerd…”