Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Wachten op morgen:
Soms voel ik me zo ziek
dat ik niet eens meer weet
waar ik moet beginnen.
Mijn hele lijf doet pijn
alles is te veel
opstaan lukt niet
zitten eveneens
en zelfs praten
voelt al als een opgave
dus lig ik
meer zit er niet in
op bed staar ik naar het plafond
terwijl er een traan over mijn wang rolt.
Ik snik, ik huil
niet omdat ik daar zin in heb
niet omdat ik mezelf zielig vind
maar omdat ik niet meer weet
wat ik anders moet doen.
Ik haat dit
dat mijn lichaam niet meewerkt
me zo ver terug kan zetten
dat ik ineens helemaal niks meer kan
terwijl ik gisteren misschien nog dacht
dat ik het vandaag wel weer proberen kon.
Proberen is wat ik altijd doe
nog even dit
nog even dat
niet zeuren
niet aanstellen
gewoon doorgaan.
Deze keer zagen anderen,
het eerder dan ik
ze zagen aan me
dat het echt niet ging.
Aan mijn gezicht
aan hoe stil ik was
aan hoe ik erbij zat
en nog steeds niets zei
dat is best confronterend
want blijkbaar kan ik zelf
zo lang blijven doen
dat alles oke gaat.
“Sharon, ga gewoon naar bed.”
waren de woorden
die me lieten inzien
dat het niet anders meer kon.
Dus ik ging terug naar boven
niet omdat ik ineens verstandig ben
niet omdat ik het makkelijk vind
om toe te geven dat het niet gaat
maar simpelweg
omdat ze me geen keuze gaven.
En daar lig ik dan
te wachten
met een traan over mijn wangen
op een betere dag
niet omdat ik heb opgegeven
maar omdat ik zo ontzettend hoop
dat morgen
een beetje beter is.
