Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
De woorden waren van mij:
Ik lees jouw woorden
en ergens voel ik iets,
een zin die ik herken,
een gedachte die ik niet vergeet,
een stukje van mezelf
dat ik ineens ergens anders tegenkom.
Eerst twijfel ik nog even.
Zou het toeval zijn?
Hebben we gewoon hetzelfde gedacht?
Dezelfde woorden gekozen,
dezelfde weg bewandeld
naar iets wat ons raakt?
Maar hoe verder ik lees,
hoe moeilijker het wordt
om nog te geloven
dat dit zomaar is ontstaan.
Want ik herken mijn zinnen,
mijn woorden, mijn verhaal.
Alsof iemand mijn tekst heeft gepakt
en er iets anders van heeft gemaakt,
maar net niet genoeg
om te verbergen waar het vandaan kwam.
Het doet pijn.
De tijd die ik erin stak,
het zoeken naar de juiste woorden,
het voelen, het twijfelen,
het stukje van mezelf
dat ik voorzichtig op papier zette.
Dat was niet zomaar een tekst.
Dat was iets van mij.
En jij neemt het over
alsof het van jou is.
Zonder te vragen,
zonder te noemen waar het vandaan komt,
zonder stil te staan
bij wat je eigenlijk afpakt.
En het gekke is,
dat ik het meteen herken.
Alsof mijn eigen woorden
naar me terugroepen.
Ik weet waar ik ze schreef,
waarom ik ze koos,
wat ik ermee wilde zeggen.
Ik herken mezelf
in iets wat niet meer van mij lijkt te zijn.
En dat voelt vreemd.
Alsof iemand mijn verhaal vertelt,
maar doet alsof hij het zelf heeft beleefd.
En juist dat maakt het pijnlijk.
Want ik schrijf niet
om de beste te zijn.
Ik schrijf omdat het helpt,
omdat ik dingen kwijt wil,
omdat woorden soms zeggen
wat ik zelf moeilijk kan uitleggen.
Niet om later te ontdekken
dat mijn woorden ergens anders staan
en iemand anders ermee wordt gezien
als degene die ze bedacht heeft.
Het doet iets met me.
Het maakt me boos,
verdrietig en onzeker.
Het laat me twijfelen
aan iets wat juist van mij is.
Want schrijven is persoonlijk,
ook als ik het met de wereld deel.
Dus doe niet alsof
de woorden van jou zijn.
Want ik heb ze geschreven.
Ik heb ze gevoeld.
En ik verdien het niet
dat jij daar zomaar mee aan de haal gaat!
