Gedichten schrijven is voor mij een manier om stil te staan bij wat ik voel en meemaak. Woorden helpen mij om emoties, gedachten en herinneringen een plek te geven. Soms komt een gedicht voort uit een mooi moment, soms uit iets moeilijks. Het kan gaan over liefde, verlies, hoop, of gewoon over iets kleins wat me opvalt in het dagelijks leven. Na jaren geen gedichten meer te hebben geschreven, heb ik deze hobby weer opgepakt. Met mijn gedichten probeer ik te luisteren naar wat er in mij opkomt. Elk gedicht is eerlijk en komt recht uit mijn hart. Ik hoop dat anderen zich erin herkennen, geraakt worden of er even bij stil blijven staan. Zoals je ziet is het me gelukt om een nieuw gedicht te schrijven wat ik graag met jullie wil delen!
Gesloopt
Ik ben moe
Maar niet het soort moe
dat je oplost met een nacht slapen.
Niet het soort moe
waarbij een middag op de bank
ineens alles weer een beetje beter maakt.
Nee, dit zit dieper.
Het zit in mijn lijf,
maar minstens net zo hard in mijn hoofd.
Alsof er nergens meer rust te vinden is.
Niet in mijn lichaam,
niet in mijn gedachten.
Mijn hoofd staat niet stil.
Gedachten die alle kanten op schieten,
vragen waar ik geen antwoord op heb,
gevoelens die ik niet kan plaatsen.
Alles loopt door elkaar.
En hoe harder ik probeer
om er grip op te krijgen,
hoe verder ik erin verdwijn.
Ik raak mezelf kwijt.
Weet niet meer wat ik voel,
wat ik nodig heb
of waar ik moet beginnen.
Mijn hoofd wil van alles,
mijn lichaam werkt niet mee
en ergens daartussen
probeer ik mezelf overeind te houden.
Hoe dan?
Dat is het enige wat ik mezelf nog afvraag.
Hoe houd je jezelf staande
als je geen idee hebt
waar je de kracht vandaan moet halen?
Als zelfs de kleinste dingen
voelen als een enorme opgave.
Als je ergens diep vanbinnen
nog zoveel wilt,
maar je lichaam simpelweg weigert.
Het maakt me boos.
God, wat maakt me dat boos.
Boos omdat ik niet kan
wat ik zo graag wil.
Omdat ik alweer moet afzeggen,
alweer iets moet laten liggen,
alweer moet toegeven
dat het niet gaat.
Boos omdat mijn hoofd plannen maakt
waar mijn lichaam niet aan mee kan doen.
Omdat ik mezelf soms niet eens
door een gewone dag heen krijg.
Omdat ik het zo zat ben
om steeds maar rekening te moeten houden
met alles wat niet lukt.
En ondertussen gaat dat hoofd maar door.
Met piekeren,
met twijfelen,
met terugdenken,
met proberen alles te begrijpen.
Alsof ik niet alleen mijn lichaam
door de dag moet slepen,
maar ook mijn eigen gedachten
achter me aan moet zien te krijgen.
Ik zou zo graag even uit willen staan.
Niet hoeven voelen.
Niet hoeven denken.
Niet hoeven zoeken naar antwoorden.
Ik ben het gewoon zat
om steeds maar begrip te moeten hebben.
Voor mijn lichaam,
voor mijn hoofd,
voor alles wat niet lukt.
Wanneer mag ik gewoon weer eens
iets doen zonder erbij na te denken?
Wanneer mag iets gewoon makkelijk zijn?
Wanneer hoef ik niet steeds
de rekening te betalen
voor alles wat ik doe?
Ik wil niet steeds sterk zijn.
Niet steeds doorgaan.
Niet steeds zoeken naar een manier
om mezelf bij elkaar te rapen.
Ik wil gewoon even niet hoeven vechten.
Niet tegen mijn lichaam,
niet tegen mijn gedachten,
niet tegen mezelf.
Want ik ben moe.
Doodmoe van het volhouden.
