Het is alweer even geleden dat ik een update heb gegeven over mijn nagelbijten. En eigenlijk is daar een hele goede reden voor. Want het ging namelijk een hele tijd ontzettend goed.
Tot ongeveer tweeënhalve week geleden was ik eigenlijk helemaal gestopt met nagelbijten. Opnieuw echt gestopt en daar was ik best trots op! Mijn nagels waren weer lekker aan het groeien en er kwamen steeds grotere witte randjes tevoorschijn. Ik kon mijn nagels zelfs weer een beetje in vorm knippen en lakken. Ik bleef weer van mijn nagels af, zelfs als er eentje afbrak.
En toen ging het opnieuw mis. Ongeveer tweeënhalve week geleden brak er een nagel af. En niet een klein stukje. Nee, het was zo erg dat ik bijna een halve nagel kwijt was. Dat was natuurlijk ontzettend balen. Maar op dat moment lukte het me nog steeds om van de rest af te blijven.
Tot de dag daarna. Toen werd er voor de tweede keer geprobeerd om mijn scootmobiel te stelen. En dit keer was hij ook echt weg. Ik raakte volledig in paniek. De stress, de angst en de machteloosheid kwamen allemaal tegelijk. Ik wist even niet wat ik ermee moest. Want ik moest vanalles gaan regelen; een aangifte, de gemeente bellen enz. En blijkbaar zocht mijn hoofd en lichaam daarnaast naar iets wat het al heel lang kent als het te veel wordt.
Mijn nagels. Ik begon weer te bijten en te scheuren. En voordat ik het goed en wel doorhad, waren mijn nagels alweer een stuk korter. Ik denk dat het zaadje misschien al die dag ervoor was geplant, toen die ene nagel zo ontzettend was afgebroken. Maar de echte terugval kwam na de paniek rondom mijn scootmobiel.
En eerlijk? Ik baal daar ontzettend van. Niet alleen omdat mijn nagels weer korter zijn. Maar vooral omdat ik zo ver was gekomen. Ik had mijn nagels weer lang gekregen. Ik was eraan gewend geraakt dat ik naar mijn handen kon kijken en witte randjes zag. Ik schaamde me ook steeds minder voor mijn handen. En nu merk ik dat ik mijn handen weer wat sneller wil verstoppen.
Toch wil ik niet zeggen dat alles wat ik de afgelopen maanden heb bereikt ineens weg is. Want dat is natuurlijk niet zo. Ik heb opnieuw een tijd niet gebeten. Ik heb geleerd dat ik van mijn nagels af kan blijven als er eentje afbreekt. Ik heb ervaren hoe het is om weer langere nagels te hebben. En ik weet inmiddels dat het me dus echt kan lukken.
Misschien is dit daarom niet het einde van mijn poging, maar gewoon een nieuwe hobbel. Dus daar ga ik weer. Niet omdat ik alles vergeten ben wat ik heb geleerd, maar juist omdat ik inmiddels weet dat ik het kan. Op naar opnieuw groeiende nagels. Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon Roos
Meer blogs over mijn proces van het stoppen met nagelbijten:
Opnieuw stoppen met nagelbijten – Nagelbijten #1
Mijn nagels groeien, en ik groei mee! – Nagelbijten #2
Een stapje terug – Nagelbijten #3
Kleine overwinningen – Nagelbijten #4
Nagels gelakt – Nagelbijten #5
Nagelbijten voorbij? – Nagelbijten #6
Echt gestopt! – Nagelbijten #7
Terug bij af – Nagelbijten #8
Stilstand? – Nagelbijten #9
Voorzichtig vooruit – Nagelbijten #10
