Volgende week ben ik jarig. En stiekem zie ik er best wel tegenop. Ik schaam me zelfs een beetje om dat te zeggen. Want ik ben natuurlijk weer een jaar verder. En met alles wat er het afgelopen jaar is gebeurd, zou je misschien juist denken dat mijn verjaardag als iets positiefs zou voelen. Want je moet blij zijn dat je weer een jaar verder bent. En dat ben ik ook wel, maar het voelt tegelijkertijd ook gewoon dubbel en ingewikkeld.
Ik voel me namelijk niet echt in de staat om iets te vieren op dit moment. Niet lichamelijk en al helemaal niet in mijn hoofd. Ik voel me gewoon niet zo goed, en dat maakt het ergens best wel eenzaam. Ondanks dat mijn sociale netwerk groter is dan (bijvorbeeld) vorig jaar, voel ik me meer alleen als ik durf toe te geven. Een gevoel wat ergens versterkt wordt omdat mijn verjaardag eraan komt, en de persoon die altijd als eerste belde om mij te feliciteren dat nu niet meer kan doen.
Zei ik al dat ik het ingewikkeld vind? Want aan de ene kant denk ik: ik ben een jaar verder. Dat is toch iets om bij stil te staan? Zeker als je kijkt naar wat er allemaal is gebeurd. Ik heb een jaar vol behandelingen, operaties, herstel, rouw en alles wat daar nog meer bij kwam; gewoon doorstaan! Maar aan de andere kant voelt het helemaal niet alsof ik nu in de feeststand sta. Het gaat fysiek gelukkig wel beter dan na mijn laatste operatie in april. Daar ben ik echt blij om. Ik kan weer wat meer en mijn lichaam is duidelijk verder in het herstel dan een paar maanden geleden.
Maar dat betekent niet automatisch dat ik me ook goed voel. Ik kan nog steeds niet zoveel. Mijn energie is beperkt en ik merk dat ik op dit moment ook minder goed in staat ben om te doen alsof het allemaal wel gaat. Als ik moe ben, ben ik moe. Als iets te veel is, is het te veel. En als ik me niet goed voel, dan lukt het me op dit moment gewoon niet zo goed om daar een vrolijk sausje overheen te gooien. Iets wat ik naar de buitenwereld eigenlijk altijd wel doe.
Wat ook niet meehelpt is dat er een een best wel drukke week voor de boeg staat. Nu klinkt dat misschien alsof ik volgende week van afspraak naar afspraak moet rennen, maar dat valt eigenlijk best mee. Het is een ziekenhuis behandelingsdag, en de andere afspraken zijn vooral dingen waar ik online mee kan luisteren. Toch weet ik nu al dat het energie gaat kosten. Luisteren, opletten, aanwezig zijn en dingen verwerken. Stiekem weet ik überhaupt even niet hoe ik dat allemaal moet gaan doen/volhouden.
Misschien is dat ook wel waarom het nu zo groot voelt. Omdat ik op dit moment al een beetje aan het zoeken ben naar waar mijn energie vandaan moet komen. En daar komt dan ook nog een verjaardag bovenop. Een verjaardag waarvan ik ergens vind dat ik hem moet vieren. Ik bedoel ik heb een etentje gepland staan zodat ik niet de hele dag alleen ben. Maar het is ook een verjaardag waar ik eigenlijk helemaal niet zo goed weet wat ik er verder mee moet. Ik wil niet dat mijn verjaardag een soort bewijs wordt dat het weer goed met me gaat. Want dat gaat het gewoon niet. Maar ik wil ook niet de hele dag bezig zijn met wat er allemaal niet kan. Ik wil gewoon… ja, wat wil ik eigenlijk? Dat weet ik dus even niet.
Zei ik al dat het ingewikkeld is? Nou ja; bij deze dus.. Ik zie een beetje op tegen komende week. Maar vooral dus mijn verjaardag. Mocht je tips hebben.. laat het me dan weten? Dankjewel dat je de moeite neemt om dit te lezen. Het betekent veel voor me.
Liefs,
Sharon (Ronny) Roos
